Mijn herseninfarct..
Home
Hoe het was begonnen
Nu werk ik niet meer
ActiGait
Mijn tweede leven
Contactformulier

Ik ben directeur geweest in Den Bosch voor Nederland en Belgie en ik heb veel moeten praten in het Nederlands, Duits en Frans. Wij waren een fabrikant van elektrische boilers, geisers, elektrische verwarming, sonarinstallaties en warmtepompen voor met name de groothandel.Prive ging het erg goed. Ik werkte 60 tot 70 uur in de week, mijn vrouw deed wat ze wilde, we gingen samen tennissen, gingen twee keer per jaar op vakantie enz, enz.

Maar toen kwam het… 

Ik heb sedert 2001 een herseninfarct.Zo maar opeens. Ik was de zondag aan het tennissen, er was niets aan de hand. Ik voelde niets. De maandagmorgen kwam ik om 6 uur op.. En nog niets aan de hand. Ik heb koffie gezet en de krant gelezen. Toen begon het… Er spookte iets door mijn hoofd. Wat het was… ik kon het niet zeggen, maar wel, iets onaangenaams…Ik dacht, wat is dit nou. Eindelijk naar boven gegaan en mijn vrouw wakker gemaakt. Ze belde direct de dokter. Toen die 20 minuten later kwam was er met mij niets meer loos. De dokter onderzocht mij en hij dacht waarschijnlijk aan een TIA. Hij zei, `kom maar uit bed en kleed je maar aan’.

Maar ´s-middags kreeg ik nog een TIA en ‘s-avonds nog een keer.Mijn vrouw had al een gesprek gehad met de huisdokter om mij naar een neuroloog te sturen in het ziekenhuis. Ze had een afspraak op woensdagmorgen. Zij vond het beter dat ik nog dinsdag naar hem toe ging. Dus morgen naar de neuroloog, hij stond me al op te wachten. Enkele onderzoeken werden bij mij gedaan en hij zei, ‘blijf jij maar hier, we zullen jou eens grondig gaan onderzoeken’.

‘s-Middags moest ik in de MRI scan…

Dat is alles wat ik er van weet. Ik kan me helemaal niets herinneren van die dinsdagmiddag, of ‘s-avonds.Ik kreeg een herseninfarct of een CVA (Cerebro Vasculair Accident). Een aandoening door een probleem in de bloedvaten van de hersenen. Ik had door een afsluiting van een bloedvat (slagader) in de hersenen een stolsel. Gevolg: zuurstofgebrek!Dinsdagavond kwam mijn vrouw. Ik weet niet wat dat betekend heeft voor haar, maar je ligt daar, ogen en mond sterk vertrokken, geen woord te zeggen…

Ik heb in het eerste jaar helemaal niets gezegd. Totaal niets.. Dan is de eenzaamheid nabij..Dat kon ik ook niet, hoewel ik wel probeerde om te praten. Maar ik kon het gewoon niet.. De lippen lagen op mijn tong en toch kon ik het niet.

De dokter zegt, dat ik me nog steeds aan het vooruitgaan ben en het kan nog ettelijke tijd duren voordat ik mijn stem weer heb. Ook ben in aan mijn rechterkant verlamd. Mijn rechtervoet, mijn been en mijn arm kan ik niet, of moeilijk bewegen. Ik heb gewerkt bij een bedrijf in Den Bosch, maar dat is nu voorbij. 

Nu werk ik niet meer. Alleen hobby..

 

Gerard Coenen | gc.coenen@kpnmail.nl